papier glas textiel kunststof

Nederlandse glasbewerkers hebben last van Duitse radicalen

Het nieuwe jaar is begonnen. De winter heerst en bijna overal ligt nog wel ijs of sneeuw. December heeft weer flink wat lege flessen opgeleverd en we gaan weer over tot de orde vande dag.

glasIn december schreven wij nog “Op de Nederlandse afzetmarkt verwachten onze glasbewerkers dat de waarde van het glas per januari 2010 onder sterke druk komt te staan.” En inderdaad: de glaswaarde aan de poort van de glasbewerker is weer afgenomen. Is het nou inderdaad de glasbewerker die hier debet aan is? De glasbewerker verkoopt haar scherven, na bewerking, aan de fabriek. De productie van de fabriek is afhankelijk van de vraag naar verpakkingsglas. Die is momenteel laag. Er zijn weinig scherven nodig.

Recessie? In ieder geval de na-ijlende effecten daarvan maken dat de vraag naar verpakkingsglas vooral voor export zeer sterk achterblijft.

Gevolg is dat fabrieken de ruimte hebben om naar de goedkoopste scherven te zoeken, en die vinden ze niet in Nederland. De omzet van Nederlandse bewerkers daalt en dat voelen ze goed. Van Tuijl heeft het heel moeilijk en moest noodgedwongen afscheid nemen van een aantal mensen. Maltha heeft het ook moeilijk maar heeft in ieder geval de Van Gansewinkel Groep nog achter zich, hoewel Maltha net als ieder ander bedrijfsonderdeel beoordeeld wordt op resultaat.

Radicalen

Beide hebben te maken met concurrentie vanuit Duitsland, waar bewerkers meer willen betalen voor het ingezamelde glas. Betaalt de Duitse glasindustrie dan betere tarieven voor de scherven dan de Nederlandse? In sommige opzichten wel. Hoewel in Nederland en Duitsland Europese grootindustrieën als Ardagh en Owens Illinois min of meer de markt dicteren, zijn er in Duitsland ook nog zelfstandige fabrieken van enig formaat actief die zich daar als vrije radicalen aan ontrekken.

In december schreven wij al dat door toedoen van DSD (Duales System Deutschland) de Duitse glasbewerker minder bewegingsvrijheid heeft (lees: slechts in loonarbeid zijn diensten kan aanbieden), doordat DSD zelf de scherven gaat vermarkten. Vanwege de achterblijvende vraag slaagt echter ook DSD er niet in goede prijzen te maken. Glasbewerkers die hierdoor vrij volume kunnen verwerven, nemen echter behoorlijke risico’s en betalen ten opzichte van de Nederlandse bewerkers substantieel meer. Hoe lang zij dit gaan volhouden is de vraag.

De vraag beantwoorden of er een Elfstedentocht gereden gaat worden is minstens zo lastig. Je weet het pas achteraf.

seperator

Overige artikelen in deze editie