Oproer om plastic in Stille Oceaan

De Europese plasticindustrie bereidt zich voor op een storm van negatieve publiciteit door Plastic Planet. 'Als u deze film heeft gezien, drinkt u nooit meer uit een plastic fles', aldus de makers.

Luxemburg

Minister Jacqueline Cramer van Milieu deelde vandaag in Luxemburg aan haar EU-collega's het boek Plastic Soep van schrijfster Jesse Goossens uit. Dat belicht de enorme hoeveelheid plastic afval, dat in de Stille Oceaan drijft. Het gaat om door zeestromingen bijeengebrachte plastic voorwerpen met een totale oppervlakte van 34 keer Nederland.

De plastic soep is slecht voor het leven in en rond de zee. De chemicaliën in de kunststof komen in het ecosysteem van de oceanen terecht, en vissen en vogels eten plastic voorwerpen en snippers. Die zinken niet naar de bodem. Op internet circuleren gruwelijke foto's van dode albatroskuikens met de buik tjokvol plastic doppen, flesjes en tasjes.

Cramer wil het probleem op de Europese agenda zetten. Eurocommissaris Stavros Dimas van milieu laat een studie naar plastic afval versneld uitvoeren.

Het initiatief van Cramer komt op een moment dat de Europese plasticindustrie al in de rats zit door de film Plastic Planet van de Oostenrijkse regisseur Werner Boote. De rolprent kwam vorige maand in Oostenrijk uit en trekt daar volle zalen. Volgens regisseur Boote zal de film ook naar Nederland, België, Duitsland, Frankrijk en Spanje komen.

Plastic Planet - 'Als u deze film heeft gezien drinkt u nooit meer uit een plastic fles' vertelt de trailer - gaat in op gezondheidsrisico's door plastic en de rampzalige milieueffecten van kunststof.

De lobbyorganisaties EuPC en Plastics Europe zien in Plastic Planet een potentieel beschadigende mix van Al Gores An inconvenient truth en de films van de Amerikaanse filmmaker Michael Moore, zo blijkt uit interne, vertrouwelijke correspondentie.

In voor interne communicatie bestemde mailtjes stelt EuPC dat de film Plastic Planet 'een eenzijdige, overdreven en verdraaide verzameling van kwesties presenteert die bekend zijn bij de industrie: van gezondheidseffecten door chemische toevoeging, tot milieuimpact van plastic afval in zee'.

De lobbyorganisatie zegt de filmmaker niet te willen helpen door proactief aandacht voor de film te genereren. Maar ze heeft een mediakit van 14 pagina's rondgestuurd die professionals kan helpen kritische vragen van de pers over plastic te beantwoorden.

Met de kit kunnen plasticfabrikanten en hun vertegenwoordigers 'de reputatie van de industrie' verdedigen, aldus EuPC.

Een van de boodschappen die de mediakit voorstelt te verspreiden, is dat de plasticindustrie de 'persoonlijke inzet van Werner Boote om belangrijke kwesties aan te kaarten verwelkomt', maar dat zijn film 'zeer simplistische antwoorden geeft op complexe zaken'. Verder krijgen plasticofficials informatie over gezondheidseffecten van weekmakers en de stof BPA.

De filmmaker, wiens grootvader in de kunststofindustrie werkte, liet weten onder de indruk te zijn van de reacties die zijn film in Oostenrijk heeft losgemaakt. 'Consumenten vragen nu in winkels om tasjes van afbreekbaar plastic. Het ministerie van volksgezondheid heeft contact met ons gezocht.' Dat geldt ook voor Brussel.

Naar aanleiding van Plastic Planet liet milieuorganisatie Friends of the Earth spenen testen op de aanwezigheid van schadelijke chemicaliën. De normen werden ver overschreden, aldus Boote: 'Er zijn nu tal van nieuwe positieve ontwikkelingen. Maar het is angstaanjagend dat er een film moest komen om die in beweging te zetten.'

Copyright (c) 2009 Het Financieele Dagblad.